Articles

ไทจัง
 


 

ไทจัง เขตเหยียนเจียง, มณฑลยูนนาน, จีน

ชื่อชนชาติ
ไทจัง ( Tai Tsang )
ชื่อที่ใช้เรียกตนเอง

ไทจัง

ชื่อที่คนอื่นใช้เรียก

ไทจัง

แหล่งที่อยู่อาศัย
ท้องถิ่นหยวนเจียง ฮาหนี-หยี-ไท ( Yuanjiang Hani-Yi-Dai Autonomous County ) มณฑลยูนนาน
ภาษาที่ใช้พูดในชีวิตประจำวัน
ภาษาไท
แหล่งเก็บข้อมูล

หมู่ บ้านก่านจวง (Gantsuang ) หรือที่คนในหมู่บ้านเรียกว่า แม่ว่านโหลงเป็นหมู่บ้านใหญ่ที่สุดของเมืองจัง เมืองจังนี้ชาวไทแถบนี้เชื่อว่าเป็นเมืองเก่าของหยวนเจียง และครอบคลุมหมู่บ้าน 17 หมู่บ้าน และ 11 หน่วยผลิต ตัวหมู่บ้านก่านจวงนี้อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจัง กล่าวกันว่าเป็นหมู่บ้านเก่าอายุประมาณ 1, 100 ปี และคนในหมู่บ้านอพยพมาจากซือผิง  หมู่บ้านอื่นๆ ของเมืองจัง ตัวอย่างเช่น ว่านหางนา ว่านน้ำม่วน เป็นต้น

ลักษณะหมู่บ้าน
ลักษณะ ของหมู่บ้านเป็นหมู่บ้านลึกเข้าไปจากถนนมาก รถเข้าไม่ถึง ต้องเดินเท้าเข้าไปประมาณ 5- 60 เมตร สองข้างทางเป็นไร่ข้าวโพด และแปลงเผือก ก่อนถึงหมู่บ้านมีต้นไม้ใหญ่เป็นไม้ผล เช่น ขนุน ลิ้นจี่ มะม่วง ในการเก็บข้อมูลเราเก็บข้อมูลที่โรงเรียนของหมู่บ้านซึ่งใกล้กับถนนใหญ่
เครื่องแต่งกาย

ชาวบ้านที่เป็นหนุ่มสาวแต่งตัวแบบสากลในชีวิตประจำวัน แต่เวลามีงานของเผ่าก็แต่งกายประจำเผ่า ชาวบ้านหญิงสูงอายุยังคงแต่งกายแบบเดิมและมักนิยมนั่งใต้ต้นไม้ และปักเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้หลานหรือลูกสาว เนื่องจากเป็นการปักเสื้อที่สวมเป็น 2 ชั้น ตัวในเรียกว่า เส้อเนียว เป็นเสื้อไม่มีแขน ผ่าหน้าไปทางขวา ใช้เชือกผูกป้ายหน้าต่างกระดุม คอเสื้อเป็นคอตั้งปักเม็ดเงินขนาดเม็ดข้าวโพดเรียงกัน 3 แถว เสื้อตัวนี้มีการปักไขว้ประดับเล็กๆน้อยๆ เสื้อตัวนอกแขนยาวปักปลายแขนขึ้นมาเป็นท่อนใหญ่ ตัวเสื้อเป็นแบบเสื้อกั๊กสั้น ๆ ผ่าหน้า ไม่ติดกระดุม หรือเรียกว่า เปิด ทำให้เห็นเสื้อเนียว เสื้อตัวนอกนี้ถ้าอยู่บ้านมักไม่ปักเป็นสีดำพื้นๆ เรียกว่า เสื้อเขน อาจมีการปักตกแต่งบ้างตามขอบเสื้อ ซิ่นนุ่ง 2 ตัวซ้อน ชั้นในเป็นซิ่นยาวสีดำเหมือนเสื้อ แต่ปักไขว้เป็นลวดลายสวยงามจากชายซิ่นจนเกือบถึงเอว เป็นการปักแน่น ซิ่นเป็นซิ่นตัวแคบยาว เวลานุ่งพับข้างหลังเล็กๆ ทำให้ด้านหลังพองออกเล็กน้อย ซิ่นตัวยาวนี้ เรียกว่า เซิ่นลู๋ง หรือเซิ่นเนียว ซิ่นตัวนอกสุดเป็นซิ่นสั้นๆ คลุมถึงสะโพกบน ท่อนบนสุดเป็นผ้าสีดำ เวลานุ่งพับทบหลังเช่นกัน ผ้าซิ่นสั้นนี้เรียกว่า เซิ่นเมิน หรือ ซิ่นบน เมื่อนุ่งผ้าซิ่นทั้ง 2 ตัว แล้วยังมีผ้าห้อยหน้า หรือ ผ้ากันเปื้อนมีการใส่ซ้อนกันถึง 3 ชั้นก็มี ผ้ากันเปื้อนนี้เรียกว่า ผ้าไว้ ส่วนใหญ่ไม่ปักประดับ ยกเว้นที่ชายผ้ากันเปื้อน หรือ ที่อาจจะมีการปัก

หญิงไทจังสวมผ้าพันแข้ง หรือเป็นผ้าสี่เหลี่ยมพันที่แข้ง รัดด้วยเชือก อาจมีการประดับได้เล็กน้อยด้วยการปัก ผ้าพันแข้งจะใส่เมื่ออากาศหนาว นอกจากนี้ยังสะพายย่ามเล็กๆ ปักไขว้ด้วยไหมหรือไหมพรมเป็นรูปนกคู่ ถุงนี้หญิงไทจังสะพายไปในที่ต่าง ๆ แม้ว่าจะไม่สวมชุดประจำเผ่าก็ตาม นอกจากถุงย่ามสะพายไหล่แล้ว ยังมีถุงเล็กๆ เรียกว่า ถุงเฉว เป็นถุงรูปสามเหลี่ยมใช้คาดเอวสำหรับใส่ด้าย และเข็มเย็บผ้า ไว้ทำงานปักเวลาพักจากทำนา นั่งคุยกับชายหนุ่ม หรือเวลาไปเฝ้าสัตว์

เครื่อง ประดับมีแหวนมือหรือ กำไลทำด้วยเงิน แต่ก่อนอาจใส่ขึ้นไปจนถึงศอกปัจจุบันไม่ใส่ ตุ้มหูก็ไม่ใส่แล้ว แม้เมื่อก่อนจะเก็บไว้บ้างก็ตาม